dinsdag 2 september 2008

Why I ride


Een zwart pad slingert als een haarlint langs het water. Tijd en ruimte vol mogelijkheden. De motor rilt, ze is warm en vol leven. Ze is in topconditie en klaar voor een langdurige stoeipartij.

We tasten de eerste bochten af. Ik kom meer en meer in de stemming. Het pad bepaalt de melodie, samen maken we het ritme. Ik gebruik mijn handen, benen en heupen om haar van de ene bocht in de andere te leiden. Mijn handen liggen losjes op het stuur, ze heeft niet veel nodig om te snappen wat ik wil. Een zachte duw op de juiste plaats en ze ligt al bijna in de bocht, mijn benen omklemmen de tank, met mijn heupen maak ik de beweging af. Samen zwaaien we door de bocht.

Zij staat hoog op haar benen en ze strijkt alle oneffenheden moeiteloos glad. Aan alles merk ik dat het eigenlijk nog wel sneller en platter kan. We werken het parcours in ons eigen tempo af. Natuurlijk zijn er regels... Maar die kunnen toch niet van toepassing zijn op iets wat zo mooi is?

Later.....

Het metaal tikt, de motor gloeit na, haar werk zit erop. Zij heeft mijn hoofd leeg gereden, mijn lijf vermoeid, mijn dag gemaakt.

Geen opmerkingen: